RZE
Na podstawie sztuki "Bóg Mordu" Yasminy Rezy
11 Stycznia, 14:30.
Z³o¿yliœcie pañstwo swoje oœwiadczenie oddzielnie, to jest nasze.
...w wyniku sporu s³ownego w Brooklyn Bridge Park...
Zachary Cowan, lat 11, uzbrojony w kij
uderzy³ naszego syna, Ethana Longstreeta, w twarz.
w wyniku czego wyst¹pi³y siniaki i obrzêk górnej wargi Ethana.
ten akt spowodowa³ równie¿ z³amanie dwóch siekaczy,
wliczaj¹c w to uszkodzenie nerwu prawego siekacza.
"Uzbrojony"?
Uzbrojony. Nie podoba siê pañstwu "uzbrojony"?
Michael, co wpisaæ? Wyposa¿ony? Trzymaj¹cy? Trzymaj¹cy kij?
- "Trzymaj¹cy", tak. - "Trzymaj¹cy kij".
"Trzymaj¹cy"...
Co za ironia, zawsze uwa¿aliœmy Brooklyn Bridge Park za bezpieczne miejsce
- W przeciwieñstwie do Hillside. - Prawda. Zawsze mówimy, Brooklyn Bridge Park, spoko. Hillside, nieee.
Proszê zobaczyæ.
Dziêkujemy bardzo za przybycie!
Zawsze lepiej jest tutaj, ni¿ w s¹dzie.
- Dziêkujemy. - Nie ma powodu, ¿ebyœmy sobie nawzajem dziêkowali.
Na szczêœcie, niektórzy z nas wci¹¿ maj¹ poczucie wspólnoty, prawda?
NajwyraŸniej dla dzieci nie jest to takie oczywiste.
- To znaczy, dla naszego dziecka. - w³aœnie, naszego.
Te tulipany s¹ wspania³e.
Oh, to taka ma³a kwiaciarnia na Henry, pod górkê. Wie pani gdzie?
O tak!
Przesy³aj¹ cebulki prosto z Holandii, 20 dolarów za ca³y bukiet.
- Naprawdê? - Tak.
- Wie pani gdzie? Pod górkê. - Wiem, wiem.
Co z tym zêbem, z uszkodzonym nerwem?
Oh. Nic nie wiadomo. Ci¹gle jakieœ w¹tpliwoœci co do diagnozy.
- Podobno nerw nie jest ca³kowicie zniszczony. - Tylko jego czêœæ jest zniszczona.
W³aœnie. Czêœæ nerwu jest nara¿ona, a czêœæ ci¹gle chroniona.
- Wiêc zdecydowali siê go nie uœmiercaæ. - Chc¹ daæ zêbu szansê!
Bardzo chcielibyœmy omin¹æ rwania korzenia.
- Oczywiœcie. - Teraz trwa okres obserwacyjny i zdecyduj¹ kiedy zacz¹æ leczenie nerwu.
- Na razie bêdzie potrzebowa³ licówek. - Nie mo¿na mieæ protezy przed ukoñczeniem 18 lat.
Nie mo¿na.
Protezê mo¿na za³o¿yæ dopiero jak przestaje siê rosn¹æ.
Naturalnie. Mam nadziejê... ¿e wszystko dobrze siê skoñczy.
Pozosta³a nam nadzieja.
Wiecie pañstwo, on nie chcia³ donieœæ na Zacharego.
Nie, on w ogóle nie chcia³ mówiæ.
To by³o niewiarygodne, widzieæ tego poturbowanego ch³opca, bez zêbów...
- Nic nie chcia³ powiedzieæ. - Wyobra¿amy sobie.
Nie chcia³ donieœæ na drugie dziecko. Tak jakby jego przyjaciele mieli powiedzieæ, ¿e jest donosicielem.
B¹dŸmy szczerzy, Penelope, nie chodzi³o tylko o poczucie honoru.
Mów co chcesz. Ale poczucie honoru w kontekœcie spo³ecznym...
To jak w koñcu wydobyli pañstwo imiê Zacharego?
No wiêc wyt³umaczyliœmy Ethanowi, ¿e chronienie tego dziecka w niczym mu nie pomo¿e.
Powiedzieliœmy, ¿e jeœli ten dzieciak bêdzie uwa¿a³, ¿e mo¿e sobie bezkarnie chodziæ i krzywdziæ ludzi, dlaczego mia³by przestaæ?
Powiedzieliœmy mu, ¿e gdybyœmy byli rodzicami tego dziecka, zdecydowanie chcielibyœmy o tym wiedzieæ.
- Oczywiœcie. - Tak. Wybaczcie na chwilê.
Tak Walter, dziêki za telefon.
By³o w porannej gazecie. Przeczytam ci.
"Wed³ug badañ opublikowanych przez British journal Lancet..."
"dwóch Australijskich naukowców zidentyfikowa³o..."
"... neurologiczne efekty uboczne leku anty-nadciœnieniowego Antril..."
"wliczaj¹c w to zaburzenia s³uchu i objawy ataksji."
Kto do diab³a robi tam monitoring prasy?
Tak, jesteœ w g³êbokim gównie.
Nie, mój problem to W.Z.A.
Ty masz Walne Zgromadzenie Akcjonariuszy za dwa tygodnie.
Masz jakiœ plan awaryjny w razie sporu?
Walter, Walter. Zasiêgnij opinii publicznej i siê dowiedz
Jeœli tak, weŸ kogoœ innego i oddzwoñ do mnie.
Przepraszam.
- Wiêc jest pan... - Adwokatem.
- A pan? - Dostawy AGD.
Penelope jest pisark¹.
Pracuje na pó³ etatu w ksiêgarni, g³ównie ksi¹¿ki historyczne i o sztuce.
Pisarka!
Wspó³tworzy³am wolumin poœwiêcony cywilizacji Sabean.
Pracowa³am nad wznowionymi kopiami artefaktów dotycz¹cych konfliktu Erytreo-Etiopskiego.
A w styczniu wychodzi ksi¹¿ka na temat tragedii w Darfur.
Wiêc twoj¹ specjalnoœci¹ jest Afryka.
Interesuje mnie ta czêœæ œwiata, tak.
- Macie jakieœ inne dzieci? - To jest Courtney, ma 9 lat.
Bardzo siê teraz gniewa na swojego tatê. Zesz³ej nocy wyrzuci³ jej chomika.
- Wyrzuci³ pan chomika? - Taa.
Robi³ straszny ha³as w nocy. W ci¹gu dnia toto œpi.
Ethan siê wœciek³, nie móg³ znieœæ tego chomikowatego ha³asu.
Muszê pañstwu powiedzieæ, ¿e ju¿ dawno siê chcia³em tego pozbyæ.
No i to zrobi³em. Wynios³em na zewn¹trz i zostawi³em na ulicy.
- Zostawi³ go pan na ulicy? - Pomyœla³em, ¿e to taki miejski typ zwierzêcia.
Ale on by³ przera¿ony, siedzia³ na tym chodniku.
Taka prawda, to nie s¹ zwierzaki domowe, ale nie s¹ te¿ dzikie.
Zostaw je na œrodku lasu i wci¹¿ nie bêd¹ zadowolone. Znaczy siê, gdzie siê powinno je trzymaæ?
- Po prostu zostawi³ go pan na zewn¹trz? - Tak zrobi³.
I póŸniej stara³ siê przekonaæ Courtney, ¿e chomik sam uciek³
Czego, oczywiœcie, ona nie kupi³a.
- I tego ranka chomika ju¿ nie by³o? - Nie by³o.
- A pani? Pani z czego ¿yje? - Jestem poœrednikiem ubezpieczeniowym.
Pozwólcie... ¿e dyskretnie zapytam.
Czy Zachary przeprosi Ethana?
Pewnie. Dobrze by by³o gdyby pogadali.
To on musi przeprosiæ, Alan. Naprawdê powinien powiedzieæ, ¿e ¿a³uje.
- Tak, chyba. - No wiêc, ¿a³uje?
Nie bardzo zdaje sobie sprawê z powagi sytuacji. To jedenastolatek.
- Jedenastolatek to ju¿ nie dziecko. - Ani te¿ doros³y.
Nie zapytaliœmy, kawy, herbaty?
Zosta³o trochê ciasta, Penny? Robi œwietny placek!
- Macie espresso? - Jasne!
- Nie pogardzi³bym kubeczkiem. - Szklankê wody.
Tak. Dla mnie te¿ Espresso. I przynieœ ten placek. Dalej, dalej.
Proszê, proszê siadaæ.
Tutaj, tutaj
Dziêkujemy.
Musicie spróbowaæ tego placka.
Gdzie ten placek?
Znowu w³o¿y³a placek do lodówki. Zupe³nie nie wiem jak z ni¹ rozmawiaæ.
- Mi³a para. - Bardzo.
Mili s¹, prawda?
- Musisz ka¿demu mówiæ, ¿e jestem pisark¹? - Jesteœ pisark¹. Ksi¹¿kê napisa³aœ.
Nie³atwo jest zrobiæ dobry placek.
- Co sprzedajesz? - Wyposa¿enie dekoracyjne...
Zamki, klamki, krany, kurki...
Wyposa¿enie kuchenne, garnki i patelnie...
Mo¿na z tego wy¿yæ?
Nie ¿yjemy ponad stan. Na pocz¹tku bywa ciê¿ko.
Ale póki bêdê stawa³ ka¿dego ranka z katalogiem i walizk¹ z próbkami, mo¿na wy¿yæ.
Zw³aszcza w œwiêta jest du¿y popyt na ¿eliwne patelnie do pieczenia.
Kiedy widzia³ pan, ¿e chomik jest przera¿ony, dlaczego nie zabra³ go pan do domu?
- Nie lubiê ich dotykaæ. - Ale po³o¿y³ go pan na chodniku.
By³ w klatce. Wyœlizgn¹³ siê. Nie ma mowy ¿ebym go dotyka³.
- Cukier? - Nie, bez cukru.
- Z czego robisz placek? - Z jab³ek i gruszek.
- Jab³ka i gruszki? - Tak, to taki mój ma³y przepis.
- Jab³ka i gruszki, dla mnie to nowoœæ.
Jab³ka i gruszki to klasyka.
- Jest na to specjalny sposób. - Naprawdê?
Trzeba kroiæ gruszki drobniej ni¿ jab³ka, poniewa¿ szybciej siê gotuj¹.
- Oh, rzeczywiœcie! - Nie powiedzia³a ci prawdziwego sekretu.
- Daj im spróbowaæ. - Bardzo dobry, bardzo dobry.
- Wspania³y! - Pokruszony piernik!
O mój bo¿e!
To tylko trochê podrasowany przepis, jego matka mi to da³a.
Piernik, fantastyczne!
Przynajmniej mamy nowy przepis, prawda?
Mam nadzieje, ¿e mój syn nie musia³ dla tego poœwiêcaæ dwóch zêbów.
Racja, to w³aœnie mia³em na myœli.
- W ciekawy sposób to okazujesz. - Nie. Ja... Wybaczcie.
Tak, Walter.
Nie. Bez listów do redakcji.
Tylko pod¿egasz ogieñ.
Co planujesz? Tak...
Co to s¹ za objawy? Co to jest ataksja?
W normalnych dawkach?
Jak d³ugo o tym wiesz?
I przez ca³y ten czas siê nie odwo³a³eœ?
Co powiemy o przychodach?
Ach, tak, rozumiem.
- Alan! Czekamy na ciebie. - Tak, racja. Sekundê.
Dennis?
Wiedz¹ o ca³ym ryzyku od dwóch i pó³ roku.
Wed³ug sprawozdania wewnêtrznego, ale brak niepo¿¹danych efektów ubocznych jest mocno zakorzeniony.
Brak œrodków ostro¿noœci i planu rezerwowego. Nic w raporcie rocznym.
Zachwiana równowaga, niestabilny chód, ruchy. W zasadzie wygl¹dasz jakbyœ by³ pijany.
Oko³o pó³ miliarda przychodów.
Jesteœ tam?
Odmowa.
Ten je³op chce ¿ebyœmy napisali do redakcji list. Ni chuja ni napiszemy listu.
Z drugiej strony, jeœli to siê rozejdzie, sami mo¿emy nadaæ coœ do prasy.
Tak jakby ktoœ rozpuszcza³ fa³szywe plotki, na dwa tygodnie przed W.Z.A, coœ w tym stylu.
Oddzwoñ do mnie.
OK.
Jestem taki zajêty, ciê¿ko znaleŸæ czas na lunch.
Nie krêpuj siê, œmia³o.
Œmia³o.
Zupe³nie brak mi manier. Na czym skoñczyliœmy?
Mówiliœmy, ¿e by³oby mi³o gdybyœmy siê poznali przy innej okazji.
- Wiêc ten placek, twoja mama, hê? - Jego mama.
To przepis mojej mamy, ale Pen je upiek³a.
- Twoja mama nie u¿ywa jab³ek i gruszek. - Nie.
- Bêdzie mia³a operacjê, przykra sprawa. - Naprawdê? Na co?
Jej kolano.
Dostanie metalow¹ protezê.
Obawia siê, co z tego zostanie po kremacji.
Michael, to krêpuj¹ce.
Ona nie chce byæ pochowana razem z moim ojcem. ona musi byæ skremowana,
I postaæ trochê obok swojej matki, która jest taka samotna.
Para urn gadaj¹ca z dala od brzegu jeziora Sebago.
Jesteœmy bardzo poruszeni, jak bardzo okazaliœcie siê wyrozumiali.
Rozumiemy, ¿e staracie siê za³agodziæ sytuacjê, zamiast pogorszyæ sprawê.
- Proszê, to ostatnie czego byœmy chcieli. - Tak.
Nie, naprawdê. Tak wielu rodziców po prostu staje po stronie swoich dzieci, samemu zachowuj¹c siê dziecinnie.
Je¿eli to Ethan wybi³by Zacharemu dwa zêby, s¹dzê ¿e ja i Alan moglibyœmy zareagowaæ trochê nieprzewidywalnie.
- Nie jestem pewna czy znamy pe³ny obraz sytuacji. - Oczywiœcie, ¿e tak.
Ona ma racjê. Te¿ nie jestem pewna.
Ale¿ jesteœ. Przecie¿ wszyscy wiemy, ¿e to siê mog³o wydarzyæ na odwrót.
Wiêc co powiedzia³ Zachary?
Jak to przedstawi³?
Nie powiedzia³ zbyt wiele. Chyba jest trochê przyt³oczony.
Ale zdaje sobie sprawê, ¿e oszpeci³ swojego kolegê?
Nie. Nie, nie zdaje sobie sprawy, ¿e oszpeci³ swojego kolegê.
Dlaczego tak mówisz? Oczywiœcie, ¿e zda³ sobie sprawê.
Zda³ sobie sprawê, ¿e taki objaw przemocy jest niedopuszczalny, ale nie, ¿e oszpeci³ swojego kolegê.
Nie podoba ci siê s³owo, ale niestety jest ono w³aœciwe.
Mój syn nie oszpeci³ waszego syna.
Wasz syn oszpeci³ naszego syna!
Kiedy wróci ze szko³y, popatrz na jego wargi i zêby.
- Chwilowe oszpecenie. - Z wargami bêdzie wszystko w porz¹dku, kiedy tylko zejdzie mu obrzêk.
Jeœli chodzi o zêby, je¿eli zajdzie taka potrzeba, zobowi¹¿emy siê zap³aciæ za najlepsz¹ opiekê dentystyczn¹...
Mamy na to ubezpieczenie.
Chcemy tylko za³atwiæ to z ch³opcami, upewniæ siê, ¿e coœ takiego siê nie powtórzy.
- Uzgodnijmy spotkanie. - Tak. W³aœnie.
- Powinniœmy przy tym byæ? - Nie potrzebuj¹ kazania. Niech za³atwi¹ to jak mê¿czyŸni.
Jak mê¿czyŸni? Alan, nie b¹dŸ œmieszny.
Z drugiej strony, mo¿e wcale nie jesteœmy potrzebni.
Mo¿e lepiej ¿eby nas przy tym nie by³o, prawda?
Problemem nie jest to, czy tam bêdziemy, czy nie.
Pytanie, czy oni bêd¹ chcieli o tym porozmawiaæ, czy bêd¹ chcieli nad tym popracowaæ.
- Ethan tak. - A Zachary?
- Nie damy mu wyboru. - To musi wyjœæ od niego.
Zachary zachowa³ siê jak zbir, nie bêdziemy na niego czekaæ.
Jeœli Zachary mia³ jakiœ powód, coœ go zmusi³o,
Po prostu nie widzê w tym ¿adnego sensu.
Pani Longstreet, nasz syn to œwir.
Je¿eli uwa¿asz, ¿e nagle i spontanicznie zacznie mu byæ przykro, to chyba œnisz.
Przepraszam, ale naprawdê muszê wracaæ do biura.
Nancy, ty zostañ. Dasz mi znaæ, co postanowiliœcie.
I tak nie jestem tu potrzebny.
Kobiety myœl¹, ¿e w takich sytuacjach potrzeba mê¿czyzny, potrzeba ojca,
Tak jakby to mia³o jakoœ pomóc.
Naprawdê przepraszam, ale muszê ju¿ iœæ.
Mój m¹¿ nigdy nie by³ ojcem typu "kochanie-ja-to-za³atwiê".
To niedobrze, bo bardzo szybko odpuszcza.
Mike bardzo lubi troszczyæ siê o dzieci.
- Kochanie, ja to za³atwiê. - Tak, jasne.
Wiêc... co postanowiliœmy?
Mo¿ecie wpaœæ do nas oko³o 7:30, razem z Ethanem?
7:30? Co o tym s¹dzisz, Mike?
- Có¿, skoro pytasz... - Tak, proszê.
- Uwa¿am, ¿e to Zachary powinien tutaj przyjœæ. - Tak, zgadzam siê.
To nie ofiara powinna sk³adaæ wizytê.
- Nie mogê byæ wszechobecny o 7:30. - Ktoœ ciê pyta³? Nie jesteœ potrzebny, prawda?
- Powa¿nie, uwa¿am, ze to wa¿ne ¿eby jego ojciec by³ obecny. - Byle nie dziœ!
- Przepraszam. - S³yszysz mnie? S³yszysz?
Nie ma ani s³owa w rocznym raporcie.
Ale ryzyko nie zosta³o oficjalnie og³oszone. Nie ma dowodu.
Oddzwoñ.
- Jutro? - Jutro jestem w Waszyngtonie.
- Masz sprawy w Waszyngtonie? - W Pentagonie.
Spójrzcie, najwa¿niejsze to daæ dzieciom porozmawiaæ.
Przyjdê do was z Zacharym ok. 7:30 i zmusimy ich do tego.
Co? Nie wygl¹dacie na przekonanych.
Je¿eli Zachary nie oka¿e siê doœæ odpowiedzialny,
bêd¹ po prostu na siebie patrzeæ spode ³ba, to bêdzie klêska.
"doœæ odpowiedzialny", Pani Longstreet? O czym pani mówi?
Jestem pewna, ¿e pañstwa syn nie jest niepoczytalny.
- Zachary nie jest œwirem. - Ale¿ jest.
Alan, nie b¹dŸ idiot¹. Dlaczego tak mówisz?
Bo to œwir.
- Jak wyt³umaczy³ to co zrobi³? - On nie chce o tym rozmawiaæ.
- Powinien o tym mówiæ. - Trochê za du¿o "powinien", Pani Longstreet.
On powinien przyjœæ, on powinien mówiæ, to on powinien przeprosiæ...
Rozumiem, ¿e jesteœcie bardziej przygotowani od nas.
Staramy siê nad¹¿yæ, ale w miêdzyczasie musimy to cierpliwie znosiæ.
No dalej! Co tu siê dzieje?
Przecie¿ to nie o to chodzi.
- Mówiê o Zacharym. - Rozumiem.
Alan!
Chcesz wiêcej kawy? Prawdziwej kawy.
Kawa.
Dziêkujemy.
- Kawa, w porz¹dku. - OK, rozumiem.
Widzê, ¿e interesujesz siê sztuk¹.
Tak.
- Bacon? - Tak, Bacon.
- Okrucieñstwo i splendor. - Chaos. Równowaga.
- Zachary interesuje siê sztuk¹? - Nie tyle ile powinien.
- A wasze dzieci? - Staramy siê uzupe³niaæ braki w programie szkolnym.
Nak³aniamy ich do czytania, Chodzimy na koncerty, do galerii.
G³êboko wierzê, ¿e kultura wy¿sza mo¿e byæ potê¿n¹ broni¹ w walce o pokój.
Tak, zgadzam siê.
Ten placek to ciasto czy tort? To bardzo istotne pytanie.
Kiedyœ w kuchni siê zastanawia³am. Dlaczego pizza jest uznawana za ciasto?
Tutaj, tutaj! Ten ma³y kawa³ek.
Proszê.
To ciasto. Nie ma skorupy na spodzie, wiêc nie mo¿e byæ tortem.
Prawdziwy smakosz.
Lubiê gotowaæ. Wed³ug mnie robi siê to albo z ca³ego serca, albo wcale.
Z mojego punktu widzenia, je¿eli nie ma skorupy na spodzie, to nie jest tort.
A pañstwo? Macie wiêcej dzieci?
Mam jeszcze jednego syna z poprzedniego ma³¿eñstwa.
Wiecie, tak siê zastanawiam. Wiem, ¿e to teraz nieistotne, ale...
czy wiecie z jakiego powodu siê pok³ócili?
Bo Ethan nie powiedzia³ ani s³owa.
Ethan nie pozwoli³ Zacharemu wst¹piæ do swojego gangu.
- Ethan ma gang? - I nazwa³ go kapusiem.
Wiedzia³eœ, ¿e Ethan jest w jakimœ gangu?
Nie. Ale jestem dumny!
- Z czego jesteœ dumny? - Te¿ mia³em gang.
- By³em przywódc¹. - Ja te¿.
I co lider takiej szajki robi?
No wiesz, masz piêciu, szeœciu ch³opaków którzy ciê szanuj¹ i poœwiêcaj¹ siê dla ciebie.
- Jak w Ivanhoe. - Dok³adnie, tak jak w Ivanhoe.
Kto dzisiaj jeszcze pamiêta Ivanhoe?
To po prostu kolejny wzór. Jak Spiderman czy ktoœ tam.
NajwyraŸniej wiesz na ten temat wiêcej ni¿ ja.
Zachary nie siedzia³ tak cicho jak powiedzia³eœ.
Dlaczego nazwa³ go kapusiem?
Proszê daæ spokój, g³upie pytanie, prawda? Co za ró¿nica? Kogo to obchodzi.
Nie uda nam siê dotrzeæ do powodu k³ótni tych dzieciaków.
- To nie nasza sprawa. - Zgoda.
Nasza sprawa to ten niefortunny incydent.
Ten objaw przemocy, to nasza sprawa.
Kiedy ja by³em liderem gangu,
pokona³em Jimmy'ego Leacha w uczciwej walce, a by³ ode mnie wiêkszy!
- Czy to ma coœ wspólnego ze spraw¹, Michael? - Nie, nic.
To nie by³a uczciwa walka, ci ch³opcy w ogóle nie walczyli.
- Racja, po prostu sobie przypomnia³em. - Nie ma a¿ takiej ró¿nicy.
- Przepraszam bardzo, ale jest du¿a ró¿nica. - Jest ró¿nica.
Jaka jest ró¿nica?
Jimmy Leach i ja, my uzgodniliœmy tê walkê.
- Spra³eœ go? - Troszkê.
Doœæ ju¿ o Jimmy'm Leach.
- Pozwolicie mi porozmawiaæ z Zacharym? - Oczywiœcie.
- Nie zrobi³abym tego bez pañstwa zgody. - Nie, proszê z nim porozmawiaæ. Nam to nie przeszkadza.
- Powodzonka. - Przestañ.
Dlaczego to powiedzia³eœ?
- Pani Longstreet... - Penelope. Myœlê, ¿e bêdzie lepiej jak przejdziemy na ty.
- Penelope, zachowujesz siê jakbyœ chcia³a pouczaæ... - Nie bêdê z nim rozmawiaæ, je¿eli nie chcecie.
Œmia³o, porozmawiaj, daj mu lekcjê, rób co chcesz.
Nie rozumiem jak mo¿esz byæ tak kompletnie niezaanga¿owany.
- Pani Longstreet... - Penelope.
Penelope, ja jestem bardzo zaanga¿owany.
- Mój syn zrani³ inne dziecko... - Celowo.
Widzisz, to mnie w³aœnie irytuje. przecie¿ wiemy, ¿e celowo
To ró¿nica.
Ró¿nica miêdzy czym a czym? Rozmawiamy ci¹gle o tym samym.
Nasz dzieciak podniós³ kij na wasze dziecko. Dlatego tutaj jesteœmy, prawda?
- To bezowocne. - Ona ma racjê. Taka rozmowa jest bezowocna.
Dlaczego wchodzisz mi w s³owo? Jak¹ lekcjê próbujesz mi daæ?
Dobra, zaczyna siê robiæ g³upio.
Mój m¹¿ jest bardzo zestresowany przez pracê.
Wrócê tutaj wieczorem z Zacharym i pozwolimy im to rozwi¹zaæ.
- Nie jestem zestresowany. - Ale ja jestem.
- Nie ma powodu, ¿eby siê stresowaæ. - Owszem, jest.
Tak.
Có¿, bez komentarza... bez komentarza.
Bez komentarza!
Co? Je¿eli to wycofasz, to weŸmiesz ca³¹ odpowiedzialnoœæ!
Wycofanie Antrilu to jak przyznanie siê do winy!
Na œwi¹tecznym przedstawieniu w szkole...
- Kogo gra³ Zachary? Zachary gra³... - Ebenezera Scrooge'a.
- Oskar¿ymy o pomy³ki ksiêgowych... - Ebenezer Scrooge, racja.
Je¿eli chcesz chodziæ na spotkania w kajdankach przez dwa tygodnie licz¹c od teraz...
Michael, pamiêtasz jak on gra³ Scrooge'a?
- Pewnie. - By³ wspania³y.
W tym czepku nocnym. By³ bardzo œmieszny.
Porozmawiajmy o tym, co z ofiarami po spotkaniu funkcjonariuszy...
A kogo gra³ Ethan, on gra³...
Nie mo¿emy wycofaæ leku z powodu trzech goœci, którzy nie umiej¹ prosto chodziæ!
Od teraz, nic nie rób.
Dobrze, Oddzwoniê do ciebie.
Spanikowali. Czuj¹ oddech mediów na szyi.
W porz¹dku.
Chcê ¿eby ta publikacja nie brzmia³a jak obrona.
Przeciwnie. Dobierz im siê do szyi.
Coœ w stylu: "Pharma sta³a siê celem."
"Próba manipulacji dwa tygodnie przed posiedzeniem akcjonariuszy."
"Sk¹d w ogóle te badania?" "Jakim cudem nagle z jasnego nieba spada kropla goryczy", etc.
Ani s³owa o problemach zdrowotnych.
Jedno pytanie: Kto stoi za tymi badaniami? Kto?
Dobrze.
Kompania farmaceutyczna jest najgorsza, nie?
Profit, profit, profit.
Nikt ciê nie prosi³ ¿ebyœ s³ucha³ mojej rozmowy.
Nikt ciê nie prosi³ ¿ebyœ j¹ urz¹dza³ pod moim nosem.
Zosta³em zmuszony ¿eby j¹ tutaj przeprowadziæ. Przeciw mej woli, uwierz mi.
Po prostu rozpuszczacie plotki, nie? Nikt nie chce wzi¹æ odpowiedzialnoœci.
Jak w ka¿dym rodzaju terapii, nie ma korzyœci bez ryzyka.
Tak, jasne. Przynajmniej masz zabawn¹ pracê.
- Co to niby ma znaczyæ? - Michael, to nie nasza sprawa.
- Zabawny fach. - A ty, co ty robisz?
- Mam normaln¹ pracê. - Co to znaczy normaln¹?
- Mówi³em ju¿, sprzedajê garnki i patelnie. - I klamki.
I sp³uczki. I kupê innych rzeczy.
"Sp³uczki", to mi siê podoba, Bardzo interesuj¹ce.
Naprawdê ciekawe. Sp³uczki toaletowe sa bardzo ciekawe.
Czemu nie?
- Du¿o masz gatunków sp³uczek? - Sa dwa podstawowe rodzaje.
Sp³uczki na przycisk i sp³uczki na rêczny uchwyt.
- Ach tak. - Zale¿y gdzie jest dop³yw wody.
- Rozumiem. - U niektórych idzie z góry, a u innych z do³u.
Jeden z moich kierowników jest ekspertem. Mogê ciê przedstawiæ jak chcesz.
Ale bêdziesz musia³ skoczyæ na Jamajkê w Queens.
Widaæ, ¿e wiesz o czym mówisz.
Zamierzacie jakoœ ukaraæ Zacharego?
Wy dwaj mo¿ecie przenieœæ swoj¹ dyskusjê o sp³uczkach na póŸniej.
- Nie czujê siê za dobrze. - Co siê sta³o, wszystko w porz¹dku?
- Zblad³aœ kochanie. - Tak, jesteœ ca³a bia³a.
- Mdli mnie. - Mo¿e Reglan, macie mo¿e Reglan?
- Nie. Nic mi nie bêdzie. - Cola. Potrzebujesz Coli.
Niesch³odzona.
- Niesch³odzona. - Dziêkujê.
Ma³ymi ³ykami. Cola nie by³a sch³odzona.
Ka¿ mu oddzwoniæ. Natychmiast.
Cola jest dobra na to? Chyba bardziej na sraczkê, prawda?
Nie, nie tylko. Lepiej?
Mam nadziejê.
Pani Longstreet...
Je¿eli zdecydujemy siê ukaraæ nasze dziecko, zrobimy to wed³ug naszych regu³.
- Oczywiœcie. - Co oczywiœcie?
To ich dziecko, maj¹ prawo zrobiæ tak jak bêd¹ uwa¿ali.
- Nie zgadzam siê. - Z czym siê nie zgadzasz, Penny?
- Nie maj¹ prawa. - Naprawdê? Szok.
Ale nie zapominaj, niczego nie udowodniono, nic nie jest pewne.
Nie spierdol tego.
Je¿eli coœ pójdzie nie tak, Walter bêdzie mia³ ucho przez dwa tygodnie.
Wystarczy, Alan! Wystarczy tej komórki! Natychmiast, do cholery!
Oddzwoñ i przeczytaj mi to.
Co z tob¹ do diab³a? Krzyczeæ tak na mnie!
- Dennis s³ysza³ ka¿de s³owo! - I dobrze! Mam doœæ tej pieprzonej komórki, ka¿dej minuty ka¿dego dnia!
S³uchaj Nancy, powinnaœ byæ mi wdziêczna za to ¿e tutaj przyszed³em...
Naprawdê?
- Bêdê wymiotowaæ. - Nie bêdziesz.
- Bêdê. - Chcesz skorzystaæ z ³azienki?
- Nikt nie ka¿e ci tu zostaæ... - Ona ma racjê, nikt nie ka¿e ci tu byæ.
- Krêci mi siê w g³owie. - Zaci¹gnij œwie¿ego powietrza.
- Hej, macie tu naprawdê ³adny widok. Fajnie! - Odsuñ siê ode mnie, zostaw mnie w spokoju!.
- Mo¿e powinna iœæ do ³azienki? - IdŸ do ³azienki, jeœli chcesz wymiotowaæ.
- Dajcie jej trochê Reglanu. - To chyba nie przez ten placek, prawda?
- Nie, zrobi³am go wczoraj. - Nie dotykaj!
- Uspokój siê, Doodle. - No dalej, ¿e tez musisz mieæ sk³onnoœci do prze¿ywania byle czego.
Mój m¹¿ uwa¿a, ¿e wszystko co jest zwi¹zane z domem, szko³¹, ogródkiem,
- ... zale¿y ode mnie. - Ale¿ nie.
Ale¿ tak. I ja rozumiem dlaczego. To wszystko jest tak nieznoœnie nudne.
To jest nieznoœne.
Skoro to jest takie nieznoœne, dlaczego nie stawiasz dzieci na pierwszym miejscu?
Mo¿e Zachary cierpi na brak zainteresowania ze strony rodziców.
- Jaki brak zainteresowania?! - Sama to powiedzia³eœ!
Przynieœ wiadro, wiadro!
Co za g³upia suka.
Powinnaœ pójœæ do ³azienki. Doodle, to by³o ¿a³osne.
- Upapra³eœ sobie garnitur. - Co?
- To nie móg³ byæ placek. Tyle wiem. - To nie placek, To z nerwów. Po prostu z nerwów.
Chcesz wyczyœciæ w ³azience?
O bo¿e, mój Kokoschka.
- Dajcie jej Reglanu. - Nie powinna teraz niczego braæ.
Którêdy do ³azienki?
Poka¿ê ci
To nerwy, tylko nerwy.
Dziêkujê.
Zawsze mówiê, nie mo¿na przejœæ obok czegoœ, na czym stoisz.
Dla mnie, to ty³ mojej g³owy. Wszystko siê tam zatrzymuje.
- Co zrobimy z Kokoschk¹? - Wyczyœcimy.
Spróbuj Lysolem. Jedyny problem póŸniej to wysuszyæ. Spróbujemy czyst¹ wod¹ i na to kologen.
- Kologen? - Mam jakiœ Kronos, nigdy nie u¿ywa³em.
Papier siê pomarszczy³.
Wysuszymy to, po³o¿ymy jakieœ ksi¹¿ki na wierzchu
¿eby siê sp³aszczy³o.
Mo¿e wyprasujemy jak jednodolarówki.
- O bo¿e! - Odkupiê ci to.
Nie odkupisz. Wycofali je z drukarni lata temu.
- Tak mi przykro. - Uratujemy to.
Pen, daj mi to zrobiæ.
To reprodukcja katalogu z 1963 pokazana w Londynie.
Przynieœ suszarkê i kologen. S¹ w ³azience.
- Jej m¹¿ jest w ³azience! - Nie w ca³ej!
Prawie siê tego pozby³em. Jeszcze trochê na Dolgansie...
Przepraszam!
- Lepiej ci? - Tak.
- Mam spryskaæ? - Gdzie suszarka?
On sobie czyœci spodnie.
Có¿, poczekamy.
- Mogê skorzystaæ z ³azienki? - Tak, oczywiœcie, oczywiœcie.
Nie wiem co powiedzieæ...
Tak mi przykro.
Proszê przynieœæ suszarkê.
Bo¿e!
Niewiarygodne!
Nie-wiary-kurwa-godne.
- Jej placek by³ okropny. - Ob¿era³eœ siê nim.
Spójrz na mój rozk³ad dnia. Muszê czasem coœ zjeœæ.
- O bo¿e. - Co za koszmar!
Powinien hamowaæ, trochê przegina.
- Ona jest okropna! - Mniej.
Taka sztuczna.
- A¿ tak mi nie przeszkadza. - Oboje sa okropni.
Dlaczego ci¹gle trzymasz ich stronê?
- Przepraszam. - Nie trzymam ich strony. Co to ma znaczyæ?
Co my tutaj do cholery robimy?
- Mam nadziejê ¿e ¿artujesz. - Dlaczego ci¹gle siê z ni¹ spierasz?
Ju¿ dawno by nas tutaj nie by³o, gdybyœ nie czepia³ siê o ka¿de s³ówko.
Mam byæ potuln¹ owieczk¹, jak jej mê¿uœ?
- Myœlisz ¿e to placek? - Oczywiœcie.
Odrobina ciep³ej Coli i... BUM!
Kurwa!
£agodzisz. Wszystko starasz siê uzgodniæ.
- Wcale nie! - Ale¿ tak.
Mia³eœ swój gang i byleœ przywódc¹, a oni mog¹ robiæ co chc¹ ze swoim synem.
Ich syn jest groŸny dla otoczenia.
Kiedy dziecko jest niebezpieczne, to jest sprawa wszystkich.
Nie mogê uwierzyæ, ¿e zrzyga³a siê na moje ksi¹¿ki!
Powinna wiedzieæ, ¿e skoro chce wymiotowaæ, to trzeba uwa¿aæ gdzie.
Oh, Foujita! Obrzydliwoœæ...
Ledwo da³em radê z tymi bzdurami o sp³uczkach.
- By³eœ niesamowity. - Zaimponowa³em mu?
Niesamowite. "Jamajka, Queens", to by³o genialne.
- Co za gnojek. Jak on j¹ nazywa? - Doodle.
- Doodle... - Doodle!
Tak, mówiê do niej Doodle.
Oh, przepraszamy. Nie mieliœmy nic na myœli.
Po prostu tak ³atwo siê rozbawiæ, s³ysz¹c czyjeœ pieszczotliwe okreœlenia.
Michael, jak my do siebie mówimy? Pewnie jeszcze gorzej, prawda?
- Proszê, potrzebowaliœcie suszarki. - Dziêkujê.
Mówimy do siebie "kochanieñcy".
Du¿o bardziej obciachowo wed³ug mnie.
- Jak ona siê czuje, lepiej? - Tak, lepiej.
le zareagowa³am. Przepraszam.
Zrobi³am wielk¹ sprawê z tego katalogu. Naprawdê nie wiem dlaczego.
Trzymasz tyle absurdalnych rzeczy, póŸniej nie wiesz po co.
- Trzymaj roz³o¿one. - Przytrzymaj z drugiej strony.
Rozumiem, po prostu roz³ó¿.
- Rogi s¹ mokre. - Wiem, zauwa¿y³em.
- Rozedrze siê. - Ma racje, rozedrze siê.
- Tutaj. - Wysch³o.
Rozpyl na to kologen, a ja siê zajmê reszt¹.
- Od czego pochodzi "Doodle"? - Przepraszam.
Jankes Doodle? Ser Doodle?
Nie, to z piosenki Guys and Dolls która leci "Doodle oodle oodle oo."
O tak, znam to.
Nasze pochodzi z nocy poœlubnej w Indiach.
Nazwa³em j¹ kochanieñka, zamiast kochanie.
Ale g³upie.
- Sprawdziæ co z ni¹? - Œmia³o, kochanieñka.
Nancy!
Martwi³am siê o ciebie, lepiej?
Tak, lepiej, tak s¹dzê.
Je¿eli nie jesteœ pewna, to trzymaj siê z dala od stolika.
Zostawi³am rêcznik w wannie. Nie wiedzia³am gdzie go po³o¿yæ.
Dobrze.
Posprz¹taliœcie? Tak mi przykro.
Wszystko w porz¹dku. Jak nigdy dot¹d.
Przepraszam, ¿e siê tob¹ nie zajê³am. Skupi³am siê na moim Kokoschce.
W porz¹dku.
- Nie, zachowa³am siê nieodpowiednio. - Proszê.
W ³azience siê zastanawia³am.
Tak?
Mo¿e wspominaliœmy o...
- To znaczy... - Co? O co chodzi?
- Wyzwiska by³y chyba nadu¿yciem. - Pewnie.
- To zale¿y. - Pewnie, to zale¿y.
Zachary nigdy nie by³ okrutnym dzieckiem. Musia³ mieæ swoje powody.
Jak bycie nazwanym kapusiem. Wybaczcie.
Tak, Walter.
Tak d³ugo a¿ nie bêdzie ofiar. Bez ofiar. Nie chcê ¿ebyœ siedzia³ tam z ofiarami.
Odmowa, odmowa, odmowa. Jeœli bêdzie trzeba, pozwiemy ten dziennik.
Wyœlemy ci maila z projektem wypowiedzi dla prasy,
Walter, przepraszam, ale muszê koñczyæ.
Nazwijcie mnie konfidentem, ale to mnie przerasta.
- Niestety to prawda. - Co?
- No wiesz, jaki ojciec taki syn.
- Uwa¿asz, ¿e mój syn jest kapusiem? - Daj spokój, ¿artujê sobie.
- Wasz te¿ w takim razie. - Co chcesz przez to powiedzieæ?
- Doniós³ na Zacharego. - Sk³oniliœmy go do tego.
- Odchodzimy od sedna sprawy. - Mo¿e go namówiliœcie, tak czy siak doniós³.
- Nancy... - Co Nancy?
- Twierdzisz, ¿e mój syn jest kapusiem? - Ja nic nie twierdzê.
Skoro nic nie twierdzisz, to nic nie mów. Nie insynuuj.
Nancy, nie ma powodu, ¿eby traciæ kontrolê.
Michael i ja staramy siê ze wszystkich si³ ¿eby byæ fair.
- Nie a¿ tak fair. - Oh, naprawdê?
- Bardzo powierzchownie fair. - Doodle, muszê iœæ.
To idŸ, tchórzu.
Nancy, istnieje ryzyko, ¿e stracê swojego najwa¿niejszego klienta.
Wiêc ca³e to gówno troskliwych rodziców i k³ótnie które siê z tym wi¹¿¹...
- Nasz syn straci³ dwa zêby. Dwa siekacze. - Tak, tak. To ju¿ wiemy.
- Jednego na zawsze. - Dostanie nowe zêby.
Lepsze! Nikt mu nie odgryz³ ucha!
B³êdem jest nie dostrzegaæ Ÿród³a problemu.
Nie ma ¿adnego Ÿród³a. Jest krzywdz¹cy ludzi jedenastolatek, trzymaj¹cy kij!
- Uzbrojony w kij. - Wyrzuciliœmy to s³owo.
- Wyrzuciliœcie, bo was poprosiliœmy. - Wyrzuciliœmy bez k³ótni.
S³owo, które jest jednoznaczne i wyklucza jakiekolwiek nieporozumienie.
Co wyklucza dzieciñstwo.
- Nie podoba mi siê ten ton. - Nie jesteœmy po tej samej stronie, ty i ja. Od samego pocz¹tku.
Panie Cowan, to musi byæ okropnie frustruj¹ce, ci¹gle dr¹¿yæ coœ
co wszyscy zgodnie uznaliœmy za pomy³kê.
Skoro okreœlenie "uzbrojony" by³o nieodpowiednie, wyrzuciliœmy je.
Œciœlej mówi¹c, to ma zastosowanie.
Zachary poczu³ siê dotkniêty i zareagowa³ instynktownie.
Je¿eli to mnie ktoœ by zaatakowa³, obroni³abym siê.
Szczególnie kiedy by³abym sama przeciw ca³emu gangowi.
Có¿, bardzo siê o¿ywi³aœ po tym rzyganiu.
Zdajesz sobie sprawê jakie to by³o gruboskórne?
Wszyscy tutaj jesteœmy przyzwoitymi ludŸmi. Wszyscy czworo.
Na co my siê tutaj porywamy, tracimy nerwy? To zupe³nie niepotrzebne.
Michael, przestañ, przestañ ³agodziæ.
Jesteœmy fair tylko powierzchownie, po co w ogóle byæ fair?
- Nie zamierzam zostaæ zepchniêty na boczny tor. - Jaki tor?
Tor z którego te dwa ma³e gnojki nas zrzucaj¹! Dobra?
- Obawiam siê, ¿e Pen tak tego nie widzi... - Penelope.
- Wybacz. - Wiêc Ethan jest teraz gnojkiem.
To przebi³o wszystko.
- Dok³adnie. Naprawdê musze ju¿ iœæ. - Tak, ja te¿.
IdŸcie, idŸcie. Poddajê siê.
Halo?
Oh, czeœæ mamo.
Nie, mamy goœci, ale ju¿ wychodz¹.
Tak, po prostu rób to co mówi¹ lekarze.
Tak.
¯e co?
Antril? Bierzesz Antril... Poczekaj chwilê.
Antril? To twoje gówno, to jest Antril?
- Moja matka to bierze. - Tak samo jak tysi¹ce ludzi.
Mamo, natychmiast przestañ to braæ. S³yszysz? Natychmiast.
Rób co mówiê, wyjaœniê ci póŸniej.
Mamo, powiedz Dr. Perlsteinowi ¿e ja ci nie pozwoli³em ich braæ.
Dobrze.
Dlaczego czerwone?
Kto ciê zobaczy?
Mamo, to œmieszne. Mamo...
Oddzwoniê do ciebie, mówi³em ¿e mamy towarzystwo.
OK. Kocham ciê. Pa-pa.
Ma jaskrawoczerwone kule, ¿eby nie potr¹ci³a jej ciê¿arówka.
Gdyby w razie czego wysz³a w nocy na ulicê.
Chcieli jej wcisn¹æ Antril na ciœnienie krwi.
Je¿eli to bierze i wygl¹da normalnie, Bêdzie musia³a zeznawaæ.
Gdzie mój szalik?
Nie podoba mi siê twoje nastawienie.
Gdyby moja matka mia³a najmniejsze objawy, moje nazwisko ju¿ by by³o na pozwie zbiorowym.
- Jeden ju¿ mamy. - ¯ywiê tak¹ nadziejê!
Godne postêpowanie jest bezcelowe.
Uczciwoœæ to g³upota. Os³abia ciê. Usypia czujnoœæ.
OK, chodŸmy Nancy. Mamy doœæ kazañ i lekcji na dziœ.
Œmia³o, idŸcie. Ale coœ wam powiem, teraz kiedy was pozna³em, nie jestem zaskoczony.
Jak on mia³? Zachary, on jest po prostu Ÿle wychowany.
- Czy kiedy zabi³eœ tego chomika... - Zabi³em?
- Zabi³eœ. - Ja zabi³em chomika?
Tak. Robisz wszystko co mo¿esz, ¿ebyœmy to my czuli siê winni.
Oceniasz innych pod wzglêdem moralnoœci, ale sam jesteœ zwyczajnym morderc¹.
Ja nie zabi³em tego chomika.
Gorzej. Zostawi³eœ go tam,
Dr¿¹cego ze strachu w nieprzyjaznym œrodowisku.
To biedne stworzonko prawdopodobnie zosta³o po¿arte przez psa albo szczura.
- Ona ma racjê. - To to znaczy ¿e ona ma racjê?
To okropne, coœ musia³o siê staæ z tym zwierzêciem!
Stwierdzi³em, ¿e ten chomik bêdzie szczêœliwy na wolnoœci. Myœla³em, ¿e bêdzie biega³ po ulicy, szczêœliwy jak cholera!
Po prostu go tam zostawi³eœ!
Nie cierpiê ich dotykaæ, OK? Nie mogê dotykaæ ¿adnych takich.
- Chryste, Penny przecie¿ wiesz! - Boi siê gryzoni.
Tak, mam lêk przed gryzoniami.
I przed gadami. Wszystkiego co biega nisko przy ziemi, wystarczy?
A ty? Dlaczego nie zesz³aœ na dó³ i go nie zabra³aœ?
Poniewa¿ nie wiedzia³am!
Michael powiedzia³ tego ranka, ¿e chomik uciek³.
Wiêc wybieg³am, chodzi³am wokó³ budynku.
Zesz³am do piwnicy!
Penelope, to bardzo nie w porz¹dku, ¿e nagle wszyscy uczepiliœcie siê mnie o tego chomika.
Sama im o tym powiedzia³aœ. To sprawa rodzinna.
To nie ma prawa obchodziæ nikogo oprócz nas i nie ma nic wspólnego z obecn¹ sytuacj¹!
I nie mogê uwierzyæ, ¿e zosta³em nazwany morderc¹ we w³asnym domu!
- Co twój w³asny dom ma wspólnego z cen¹ herbaty w Chinach? - Mój dom! Otwieram tu drzwi!
Drzwi s¹ szeroko otwarte w duchu pojednania.
Dla ludzi którzy powinni okazaæ trochê wdziêcznoœci!
Pieœæ swoje w³asne ego dalej, To takie piêkne.
- Wiêc nie czujesz ¿alu? - Nie czujê ¿alu.
To zwierzê by³o obrzydliwe i bardzo siê cieszê, ¿e ju¿ go tu nie ma.
- Michael, to œmieszne. - Co jest œmieszne?
Co, ty te¿ postrada³aœ zmys³y?
Ich syn rozwali³ kij na Ethanie a ty robisz mi scenê o chomika?
To co zrobi³eœ z chomikiem by³o nie w porz¹dku i nie mo¿esz zaprzeczyæ.
- Gówno mnie obchodzi ten chomik! - Bêdzie ciê nadal gówno obchodziæ, kiedy wróci twoja córka.
Dawaj j¹! 9 letnia smarkula nie bêdzie mi mówiæ co mam robiæ.
Teraz siê z nim zgadzam, w stu procentach.
- To ¿a³osne. - Uwa¿aj, Penelope, uwa¿aj.
Do tej pory stara³em siê byæ mi³y, ale ty mnie prowokujesz.
- A Ethan? - Co z Ethanem?
- ¯al mu chomika? - Ethan ma inne rzeczy na g³owie, skoro pytasz.
- Ethan nie by³ tak przywi¹zany do Gryzaczka. - Gryzaczka?
Co to za cipkowate imiê?
Skoro ty nie masz wyrzutów sumienia, dlaczego nasz syn mia³by?
Wiesz co? To ca³e konsultowanie, omawianie.
Mam tego kurwa dosyæ. Byliœmy dla was mili. Kupiliœmy tulipany.
¯ona kaza³a mi siê ³adnie ubraæ ale tak naprawdê to ja nie mam cierpliwoœci do takiego ckliwego gówna.
- Jestem wybuchowym skurwielem. - Jak my wszyscy.
Nie, wybacz. Nie wszyscy jesteœmy wybuchowymi skurwielami.
- Pani nie, oczywiœcie. - Nie, ja nie! Dziêki bogu.
Ty nie, kochanieñka, ty nie.
Jesteœ upierdliwa. Nigdy nie dajesz za wygran¹.
- Po co ta agresja? - Nie jestem agresywny. Jestem cierpliwy.
Ale¿ tak, jesteœ agresywny!
Zwo³a³aœ tych dwoje ¿eby siê cackaæ, póŸniej zwerbowa³aœ mnie...
- Zwerbowa³am ciê? - Tak.
To obrzydliwe.
Nie, wcale nie. Jesteœ zwolenniczk¹ cywilizowanego podejœcia, mnie to odpowiada.
Tak, jestem zwolenniczk¹ cywilizowanego podejœcia, ¯ebyœ wiedzia³! To czasem czyni wiele dobrego!
Uwa¿asz, ¿e lepiej byæ twardym skurwysynem?
Nikt tego nie powiedzia³, nikt ciê nie krytykuje!
- Wy wszyscy! - Ale¿ sk¹d.
A co ja mia³am zrobiæ? Powinienem was pozwaæ?
W ogóle z wami nie rozmawiaæ tylko oskubaæ do cna przy pomocy firmy ubezpieczeniowej?
- Przestañ, Penny. - Co mam przestaæ?!
- Przeginasz! - Mam to gdzieœ!
Starasz siê zrobiæ wszystko ¿eby nie byæ ma³ostkowym,
koñczysz upokorzonym i zupe³nie samotnym!
Tak, Walter.
Noo, niech to udowodni¹.
Dowody!
Z mojego punktu widzenia, najlepsz¹ rzecz¹ jak¹ mo¿na zrobiæ...
¯yjemy samotnie i umrzemy w samotnoœci!
Ktoœ chce ma³¹ szkock¹?
Walter, jestem teraz na spotkaniu. Zadzwoniê do ciebie kiedy wrócê do biura.
O to w³aœnie chodzi. ¯yjê z osob¹ która jest moim przeciwieñstwem.
- Kto jest tym przeciwieñstwem? - Ja.
To by³ najgorszy mo¿liwy pomys³! To spotkanie nigdy nie powinno mieæ miejsca.
- Mówi³em ci. - Mówi³eœ?
Tak!
- Mówi³eœ mi, ¿e nie powinniœmy robiæ tego spotkania? - Nie uwa¿a³em tego za szczególnie dobry pomys³.
- To by³ dobry pomys³. - Daj spokój. Kto chce ma³ego?
Powiedzia³eœ mi, ¿e ten pomys³ ci siê nie podoba?
- O ile pamiêtam. - O ile pamiêtasz?!
- Naprawdê malutkiego. - Nie mia³eœ ju¿ iœæ?
Na tym etapie równie dobrze mogê siê po prostu napiæ.
Myœla³am, ¿e oboje to uzgodniliœmy!
Daj spokój, Penelope, to do niczego nie prowadzi.
Kto powiedzia³ ¿eby trzymaæ siê z dala od placka?
Kto powiedzia³, ¿eby zachowaæ resztê dla Cowanów? Kto?!
To bardzo mi³e.
- Co to ma do rzeczy? - Jak to co?
- To po prostu goœcie. - K³amiesz, k³amiesz!
Wiecie, moja ¿ona w³aœciwie zmusi³a mnie do przyjœcia tutaj.
Kiedy dorasta siê z wzorem mêskoœci w stylu Johna Wayne'a,
Impulsem w takiej sytuacji jest ¿eby mówiæ jak najmniej.
- Myœla³am, ¿e wzorem by³ Ivanhoe. - Koncept zasadniczo taki sam.
- Ale inny aspekt. - Inny aspekt.
Jak d³ugo jeszcze zamierzacie siê tutaj poni¿aæ?
Widzê ¿e przytarga³am go tutaj zupe³nie niepotrzebnie.
- A czego oczekiwa³aœ, Doodle? Co za g³upia ksywka.
Jakieœ objawienie na temat uniwersalnych wartoœci? Ta szkocka jest niewiarygodna.
Prawda? 18 lat, czysta, z malutkiego miejsca w Szkocji, gdzie wci¹¿ roœnie prawdziwy jêczmieñ.
A co z tulipanami? Kto je przyniós³?
Jedyne co powiedzia³am, to szkoda, ¿e nie mamy tu ¿adnych tulipanów.
Ani s³owa nie wspomnia³am, ¿eby lecieæ a¿ na Henry street, pod górkê.
Nie zajmuj sobie ju¿ tym g³owy, Penelope, nie warto.
To on przyniós³ tulipany! On i tylko on!
A my nie dostaniemy drinka?
Penelope i ja te¿ chcemy siê napiæ.
To ca³kiem zabawne, jakby o tym pomyœleæ.
Wielbiciel Ivanhoe i Johna Wayne'a boi siê podnieœæ malusieñkiego gryzonia.
- Doœæ o chomiku. Wystarczy. - Ona ma racjê, to zabawne.
- A co z ni¹? - To nie bêdzie konieczne.
- Nalej mi drinka, Michael. - Nie.
- Michael! - Nie.
Co z tob¹, Michael?
Dobrze, dobrze. Chlej, co to zmieni?
- Picie ci szkodzi? - Nie, nie. Dobrze mi robi.
Teraz ju¿ nie wiem...
- Panie Cowan... - Alan.
Alan...
Widzisz, ty i ja zupe³nie nie przypadliœmy sobie do gustu
¯yjê z cz³owiekiem, który zadecydowa³ raz na zawsze, ¿e nasze ¿ycie bêdzie synonimem przeciêtnoœci.
Bardzo trudno ¿yje siê z cz³owiekiem, który wybudowa³ sobie mur
Który nie chce niczego zmieniaæ, który niczym siê nie ekscytuje...
Po co im to mówisz?
Musisz wierzyæ, musisz wierzyæ, ¿e bêdzie lepiej. Ewentualna korekta.
To jest ostatni facet na ziemi, któremu powinnaœ to mówiæ.
Bêdê mówi³a do kogo mi siê spodoba!
Kto tym razem, do cholery?
Mama.
Czeœæ, mamo.
W porz¹dku. Wypad³y mu dwa zêby, ale ma siê dobrze.
Cierpi, boli go, ale to przejdzie.
Mamo, mówi³em ci, ¿e mamy goœci. Oddzwoniê, dobrze?
Tak, pa.
- Ci¹gle go boli? - Nie.
- To po co niepokoiæ twoj¹ matkê? - On musi niepokoiæ, nie potrafi sobie odmówiæ.
Ok, Penelope, wystarczy. Po co odstawiasz ten gówniany spektakl?
Penelope, tak naprawdê wszyscy maj¹ wszystko gdzieœ.
Pewnie, wszyscy chcielibyœmy wierzyæ w jakiœ rodzaj ewentualnej korekty,
Moglibyœmy zostaæ autorami, wolni od egoizmu.
Tak jak ty napisa³aœ ksi¹¿kê na temat Darfur...
Pewnie jest œwietna!
Rozumiem, pomyœla³aœ sobie OK, wezmê sobie tê masakrê,
w historii by³o ich pe³no, to ja sobie napiszê ksi¹¿kê.
Ka¿dy szuka ocalenia.
Nie napisa³am jej, ¿eby siê ocaliæ.
Nie czyta³eœ jej, nawet nie wiesz co w niej jest!
Niewa¿ne.
Ten zapach Kronosa mnie zabije.
- Okropnie cuchnie! - Lepsze to ni¿ rzygi.
- Przepraszam. - To moja wina. Pryska³am jak nienormalna.
Dlaczego to nie mo¿e byæ prostsze?
Dlaczego wszystko musi byæ takie wyczerpuj¹ce?
Za du¿o myœlisz. Kobiety za du¿o myœl¹.
To jest twoja odpowiedŸ?
Nie wiem co to znaczy, myœleæ za du¿o.
I nie mogê zrozumieæ, jak mo¿na ¿yæ bez ¿adnego systemu wartoœci.
Popatrz na mnie, ja ¿yjê!
Michael, zamknij siê.
Zmys³ moralny! Po prostu obrzydliwe.
- Co siê sta³o z twoim poczuciem humoru? - Nie mam poczucia humoru i nie chcê ¿adnego.
Wed³ug mnie, ma³¿eñstwo to najgorsza próba jak¹ bóg przed nami stawia.
Ah, cudownie.
- Ma³¿eñstwo i rodzina. - Nikt ciê nie zmusza, ¿ebyœ dzieli³ siê tymi przemyœleniami z nami wszystkimi, Michael.
I dodam, ¿e to trochê niestosowne.
- To mu nie przeszkadza. - Zgadzasz siê z nim, prawda?
Spójrz, to wszystko jest nie na temat.
- Alan, powiedz coœ. - Ma prawo do swoich przemyœleñ.
- To nie znaczy, ¿e musi je tutaj przedstawiaæ. - Taa, mo¿e.
Co nas obchodzi ich ma³¿eñstwo.
Jesteœmy tutaj z powodu problemu dzieci. Co nas obchodzi ich ma³¿eñstwo.
- Tak, tylko ¿e... - Tylko ¿e co?
- To jest powi¹zane. - Oczywiœcie ¿e to jest powi¹zane.
To, ¿e Ethan straci³ dwa zêby, ma zwi¹zek z naszym ma³¿eñstwem?
- Oczywiœcie, ¿e tak. - Wybacz, ale nie nad¹¿am.
Zrób krok do ty³u i zobacz w jakiej sytuacji siê znaleŸliœmy.
Dzieci wysysaj¹ z nas ¿ycie i zostawi¹ starych i wypalonych. Takie jest prawo natury.
Patrzysz sobie na te m³ode pary, œmiej¹ce siê bez przerwy.
Myœlisz sobie, ¿e oni nic nie wiedz¹. Biedne chuje nie maj¹ pojêcia.
S¹ szczêœliwi. Nikt ci nie mówi o tym wszystkim na pocz¹tku.
Mam znajomego z wojska, który bêdzie mia³ teraz dziecko z now¹ dziewczyn¹.
Mówiê do niego, "Dziecko w naszym wieku? Zwariowa³eœ?"
"Mia³eœ czas 10,15 lat wczeœniej, zanim dostaniesz raka albo apopleksji,"
"Zamierzasz byæ niedo³ê¿ny przy ma³ym dziecku?"
- Nie myœlisz tak naprawdê. - W³aœnie ¿e tak.
- Oczywiœcie, ¿e tak uwa¿am. Nawet gorzej. - Tak, nie poni¿aj siê Michael.
Mam racjê?
Przestañ p³akaæ, Penelope. Pogarszasz sprawê.
Oczywiœcie, oczywiœcie.
- Doskona³a, prawda? - Doskona³a.
- Mogê zaproponowaæ cygaro? - ¯adnych cygar w domu!
- Szkoda. - Zamierzasz teraz zapaliæ cygaro, Alan?
Robiê to co chcê, Nancy. Jeœli bêdê chcia³ zapaliæ cygaro, to zapalê cygaro.
Nie zapalê go, bo nie chcê denerwowaæ Penelope,
Która jest ju¿ na skraju, mówi¹c ³agodnie.
Oh, przestañ poci¹gaæ nosem, ona ma racjê.
Kiedy kobieta p³acze, mê¿czyŸni znajduj¹ w sobie punkt krytyczny.
Niestety muszê powiedzieæ, ¿e punkt widzenia Michaela ma swoje uzasadnienie.
Tak.
Tak, pewnie, œmia³o.
WeŸ "New York" Specyficzna pora dnia.
To nie do zniesienia!
Trzeba to wys³aæ. To musi wyjœæ prosto od prasy.
Nie, nie "pytania". "Ubolewania". Pytania to takie nijakie.
¯yjê z tym dzieñ i noc.
- Sekundê. - Nasze ¿ycie jest uzale¿nione od telefonu komórkowego.
- Nancy, to jest bardzo wa¿ne. - To zawsze jest bardzo wa¿ne.
To co siê dzieje gdzieœ indziej, jest zawsze bardzo wa¿ne.
Nie "strategia". "System". Dwa tygodnie przed zaksiêgowaniem.
Na ulicy. Przy stole. Wszêdzie.
"Badania" w cudzys³ów. Daj s³owo "badania" w cudzys³owie.
Ju¿ nawet nie bêdê protestowaæ. Bezwarunkowa kapitulacja.
- Chyba znowu zwymiotujê. - Gdzie jest wiadro?
Sk¹d mam wiedzieæ?
Po prostu mnie zacytuj.
- Mo¿esz zostaæ w pobli¿u wiadra? - Pen!
W porz¹dku. Musimy sobie z tym radziæ.
...wed³ug adwokata TW Pharma, Alana Cowana.
AP, Agencja Reutera, g³ówne gazety, pisma handlowe.
- Co siê dzieje? - Znowu bêdzie wymiotowaæ.
- Tak siê troszczysz, to poruszaj¹ce. - Martwiê siê.
Nie zauwa¿y³am, mój b³¹d.
Daj ju¿ spokój Nancy, naprawdê? Nie musimy tego robiæ.
To ¿e ich ma³¿eñstwo siê rozpada, nie znaczy ¿e musimy z nimi rywalizowaæ.
Kto da³ ci prawo wypowiadaæ siê na temat naszego ma³¿eñstwa?
Kto da³ ci prawo?
Tak, Walter.
Tak, w³aœnie to napisano. Wyœl¹ to zaraz do ciebie.
Manipulacja. Manipulacja na wysokim szczeblu.
Walter, oddzwoniê do ciebie za minutkê.
- Nic nie powiedzia³em. To Steven. - Michael.
- Nie pozwolê ci os¹dzaæ mojej rodziny. - To nie os¹dzajcie naszego syna.
To co innego! Wasz syn skrzywdzi³ naszego!
S¹ m³odzi, to tylko dzieci, bójka dzieci na podwórku.
Zawsze by³y, zawsze bêd¹, takie jest prawo natury.
- Wcale nie! - W³aœnie ¿e tak.
Zajmie trochê czasu, zanim zrównamy prawo z przemoc¹.
Prawo, jak zapewne wiesz, to bardzo brutalna si³a.
Mo¿e dla jaskiniowca, nie na tym œwiecie.
- Opowiedz mi o tym œwiecie! - Nuda! Ta rozmowa jest nudna.
Penelope, ja wierzê w Boga Mordu.
Bóg, którego rz¹dy s¹ niepokonane od niepamiêtnych czasów.
Interesujesz siê Afryk¹, prawda?
- Co siê dzieje? - Nie przejmujcie siê.
- Nancy! - Wszystko w porz¹dku.
Widzisz, w³aœnie wróci³em z Kongo. Maj¹ tam dzieci, szkolone na zabójców w wieku 8 lat.
W czasie dzieciñstwa, mog¹ ju¿ mordowaæ tysi¹ce ludzi.
Zabijaj¹ maczet¹, shotgunem, a Ka³achem, thumperem.
Wiêc to doœæ oczywiste, kiedy mój syn wybije innemu dziecku zêba, nawet dwa zêby
bambusowym kijem w piaskownicy.
Nie jestem taki zszokowany i przera¿ony jak ty.
- Mo¿e powinieneœ. - Thumper.
- Tak, to co nazywaj¹ granatnikiem. - Te¿ to tak nazywam.
- W porz¹dku? - Tak.
- Co z ni¹? - To ¿ó³æ, nic takiego.
Nie mów mi o Afryce. Wiem wszystko o cierpieniach w Afryce.
Nie w¹tpiê.
Poœwiêci³am temu ca³e miesi¹ce!
Nie pozwólcie jej znowu zacz¹æ, proszê!
- W³aœciwie to zaczynam ciê lubiæ. - Zamknij siê!
- Dyskusja na temat zaanga¿owania na rzecz pokoju i stabilizacji œwiata. - Zamknij siê, Michael!
- Jesteœ pewna? - Absolutnie. Nie ¿a³uj.
Mieszkamy w Nowym Jorku. Nie ¿yjemy w Kinshasie! ¯yjemy w Nowym Jorku!
Jesteœmy czêœci¹ zachodniego spo³eczeñstwa.
Co je¿eli plac zabaw na Brooklynie nasi¹kn¹³ zachodnimi wartoœciami.
Co, czy nam siê to podoba czy nie, sama spowodowa³am.
Bicie swojego mê¿a musi byæ jedn¹ z tych wartoœci...
- Ostrzegam ciê, Michael! - Osiad³a na tobie jak wysypka!
- Wymiêk³bym na twoim miejscu. - Nabija siê z was, uwierzycie?
Mam to gdzieœ...
Nie, naprawdê. Moralnie nie powinniœmy dzia³aæ pod wp³ywem impulsów, ale czasem nie ma wyjœcia.
Kto tak naprawdê chce krzyczeæ "Jezus Maria" podczas seksu?
- Mo¿na gdzieœ tu kupiæ tê szkock¹? - Nie, na pewno nie.
Thumper!
- Thumper, naprawdê. - Tak. Thumper.
To na to mówi¹.
- Dlaczego nie mówicie "granatnik"? - Bo to oficjalna nazwa.
Tak samo wszyscy mówi¹ "ka³ach", a nie Ka³asznikow albo AK-47.
- Jacy wszyscy? - Wystarczy, Nancy, wystarczy.
Tacy zapaleñcy jak mój m¹¿, musicie zrozumieæ,
trudno im siê ekscytowaæ czymœ co siê dzieje na podwórku.
Dok³adnie.
Nie rozumiem. Nie rozumiem.
Wszyscy jesteœmy mieszkañcami tej planety. Nie rozumiem dlaczego nie mo¿emy odnaleŸæ nici porozumienia.
Penelope, wystarczy ju¿ tego sromotnego gdakania!
Zabijê go.
Taa.
Ona ma racjê! Od jakiegoœ czasu to ju¿ nie do zniesienia.
"Bezczelna". Bezczelna próba... proszê bardzo.
A co z reszt¹?
Pewnie.
O czym rozmawialiœmy? Thumperach?
Mówiliœmy ¿e, chocia¿ mój m¹¿ uwa¿a odwrotnie,
Czy coœ siê dzieje tutaj, czy w innych czêœciach œwiata, to jest to sprawa kolektywu.
"Sprawa kolektywu". Nancy, to absurdalne piæ w twoim stanie.
Jakim stanie? Mam siê doskonale.
To interesuj¹ce... tak?
Nie, nie wywiady sprzed tej publikacji.
Panie Cowan, czy móg³by pan zakoñczyæ tê szarpan¹ konwersacjê?
Nie ma mowy. Akcjonariuszy gówno to obchodzi. Akcjonariusze...
Nancy co ty... Czyœ ty kurwa zwariowa³a?
- Tutaj. - Kurwa!
- O mój bo¿e. - Droga wolna!
- Suszarka! - Co siê z tob¹ dzieje?
Nie wierzê! Mia³em tam wszystko. By³ nowiutki, godzinami przy nim d³uba³em!
Nie mogê uwierzyæ, ¿e to zrobi³aœ. To by³o zupe³nie nieodpowiedzialne.
Ca³e moje ¿ycie tam by³o!
Ca³e moje ¿ycie...
Wyjmij bateriê i kartê SIM. Ale jak to zrobiæ?
Po prostu, nie wiem!
One uwa¿aj¹ ¿e to œmieszne!
Penelope, to nie jest œmieszne!
Mój m¹¿ spêdzi ca³e popo³udnie na suszeniu!
- Daj spokój. Przepad³o. - Poczekaj.
Chcesz skorzystaæ z telefonu?
Muszê powiedzieæ...
Co... co chcesz powiedzieæ, Michael?
Nie, w³aœciwie nie wiem co powiedzieæ.
Od razu lepiej, nie uwa¿acie?
Mê¿czyŸni tak siê przywi¹zuj¹ do swoich zabawek.
One ich reprezentuj¹. Bez nich trac¹ wiarygodnoœæ.
Spodoba³ mi siê goœæ, mia³ tak¹ prostok¹tn¹ torbê. Ale z paskiem na ramiê.
Mêska torba, ale z paskiem na ramiê! Koniec œwiata!
Mêska torba z paskiem na ramiê, to najgorsze.
Ale komórka zawsze w d³oni, to te¿ najgorsze co mo¿e byæ.
Mê¿czyzna powinien mieæ obie rêce wolne.
Ja te¿ znam wzorzec mêskoœci w stylu Johna Wayne'a.
Co on tam nosi³? Kolta '45. I wszyscy siedzieli cicho...
Wiêc Michael, wydajesz siê byæ zadowolony.
Nasze ckliwe-coœ tam-gówno zupe³nie siê zawali³o.
Ale wiesz co? W³aœciwie to nawet dobrze. Tak uwa¿am.
Tak, a ja uwa¿am, ¿e piæ te¿ trzeba umieæ.
- Nigdy nie by³am bardziej trzeŸwa. - Tak, jasne.
Zaczynam teraz obserwowaæ rzeczy z bezpiecznego dystansu.
To ³adne! "Z bezpiecznego dystansu"!
Nie mogê zrozumieæ dlaczego to robisz, kochanieñka. .
- Zamknij ryj. - Alan, na uspokojenie.
- ¯adnych cygar w tym domu! - Hoyo de Monterrey.
Partagas D numer 4, masz swoje Hoyo Coronation.
- Sk¹d je masz? - Nie chcia³byœ wiedzieæ.
- Powa¿nie. - Hiszpañski ³¹cznik.
Mój facet od rondli. Jego najlepszy przyjaciel uczy siê na pilota. Przywozi dwa pude³ka tygodniowo.
Nie bêdziecie dymiæ w domu dziecka z astm¹!
I po co opowiadasz mu ca³e swoje ¿ycie?
- Kto ma astmê? - Nasz syn.
- Mieliœmy pieprzonego chomika, prawda?? - To prawda, ¿e zwierzaki nie s¹ wskazane dla astmatyków.
- W ogóle nie wskazane! - Nawet rybki nie s¹ zbyt polecane.
Czy naprawdê muszê s³uchaæ tych bzdur?
Zdaje siê, ¿e tylko ja nie zacz¹³em obserwowaæ rzeczy z bezpiecznego dystansu.
Prawda jest taka, ¿e nigdy nie by³am taka wœciek³a.
Najgorszy dzieñ w moim ¿yciu.
Upi³aœ siê na smutno.
Michael, ka¿de s³owo z twych ust po prosu mnie dobija.
Nie upi³am siê.
Wziê³am tylko ³yk twojej 18letniej gównianej whiskey... któr¹ siê zachwyca³eœ jakby to by³ ósmy cud œwiata.
Nie jestem pijana, uwierz ¿e chcia³abym.
To by³aby taka ulga, utopiæ wszystkie smutki w dobrym drinku.
Mój m¹¿ te¿ jest nieszczêœliwy.
Popatrzcie na niego. Siedzi skulony. Jakby go ktoœ zostawi³ na œrodku drogi.
Myœlê ¿e to równie¿ najgorszy dzieñ w jego ¿yciu.
- Bo jest! - Przepraszam, Doodle.
Halo?
Mamo! Mówi³em ci, ¿e mamy goœci, pamiêtasz?
Poniewa¿ ten lek mo¿e ciê zabiæ! To jest trucizna!
Mamo, ktoœ ci to lepiej wyjaœni.
- Masz! Powiedz jej! - Ale co?
Powiedz jej co wiesz o tej waszej chujowej truciŸnie.
Ale co on jej powie? Przecie¿ on nic nie wie.
Halo, jak siê pani miewa?
Nie...
Odczuwa pani bóle?
Tak... operacja powinna to za³atwiæ.
Druga noga te¿, co?
Nie, nie jestem ortoped¹. Mówi do mnie "panie doktorze".
Panie doktorze, strasznie œmieszne, od³ó¿ s³uchawkê!
Tak!
Ma pani jakieœ zachwiania równowagi?
Nie, oczywiœcie ¿e nie, absolutnie. To pani nie zabije.
Proszê nie s³uchaæ co ludzie mówi¹.
To chyba dobry pomys³, od³o¿yæ to na jakiœ czas.
Do czasu operacji.
Tak, s³ychaæ ¿e jest pani w doskona³ej formie.
Rozumiesz mamo? Masz przestaæ przyjmowaæ ten lek!
Rób co mówiê, dobrze? Kocham ciê.
Nie mogê ju¿ z ni¹.
- Mam ju¿ dosyæ tego gówna. - No dobrze, mo¿emy to pozbieraæ do kupy?
Mam przyjœæ wieczorem z Zacharym? Zadecydujmy.
To zaczyna wygl¹daæ tak, jakbyœmy mieli to gdzieœ? Przecie¿ po coœ siê tutaj spotkaliœmy.
Teraz mnie siê robi niedobrze. Gdzie jest to wiadro?
Doœæ tego!
Wina le¿y po obu stronach.
Tak jest, wina jest wspólna.
- Mówisz powa¿nie? - Przepraszam?
- Naprawdê tak uwa¿asz? - Tak, tak uwa¿am.
Mój syn Ethan, który przyjmowa³ kodeinê o trzeciej nad ranem, ma czuæ siê winny?
Nie jest a¿ takim niewini¹tkiem.
Wynocha z mojego domu! Wypieprzaæ z mojego domu!
Moja torebka!
Co tutaj siê dzieje? Kompletnie im odbi³o.
- Alan, zrób coœ! - "Alan, zrób coœ"~~
Zamknij ryj! Po³ama³a moje lusterko i mój flakonik!
Wstaw siê za mn¹. Dlaczego mnie nie wspierasz?
- ChodŸmy st¹d, Nancy. - Przecie¿ jej nie uduszê!
- Co ja ci zrobi³am? - Wina nie le¿y po obu stronach!
Ofiara i przestêpca to nie to samo!
- Przestêpca?! - Daj ju¿ kurwa spokój, Penelope!
Wystarczy ju¿ tych gównianych idea³ów!
- W które wierzê. - Ty wierzysz, TY wierzysz!
Ca³e twoje uwielbienie do tych Sudañskich Sambo wy³azi teraz wszêdzie.
Jestem przera¿ona. Jak mo¿na byæ tak otwarcie pod³y?
Bo tak siê czujê. Czujê siê otwarty na pod³oœæ.
Pewnego dnia zrozumiesz, ¿e w tej czêœci œwiata dzieje siê zwyczajny horror,
I bêdziesz siê wstydziæ swojej niezdolnoœci do dzia³ania, swojej kompletnie nihilistycznej postawy
Tak, kochanieñka, jesteœ taka wspania³a!
- Najlepsza i najjaœniejsza! - A ¿ebyœ wiedzia³! A ¿ebyœ wiedzia³!
ChodŸmy st¹d Alan. Ci ludzie to potwory.
- Przestañ, Nancy. - Nie, nie. Muszê siê napiæ.
Chcê siê schlaæ jak œwinia.
Ta suka rzuci³a moj¹ torebk¹ o œcianê i nikt nie ruszy³ palcem.
- Chcê siê napierdoliæ! - Ju¿ siê napierdoli³aœ.
Jak mo¿esz pozwalaæ jej nazywaæ naszego syna przestêpc¹?
Przyszliœmy tutaj ¿eby nad tym popracowaæ...
Zniewa¿yli nas, oœmieszyli, pouczaj¹ nas jak byæ godnymi mieszkañcami planety.
Jestem dumna, ¿e mój syn da³ wycisk twojemu.
I podcieram sobie dupê tymi twoimi prawami cz³owieka!
Trochê alkoholu i BUM! Wy³azi prawdziwa ONA.
Co sta³o siê z t¹ ciep³¹, skromn¹ kobiet¹ o mi³ych oczach...
- Mówi³am ci, mówi³am ci! - Co mu mówi³aœ?
Jest sztuczna. Ta kobieta jest taka sztuczna. Przepraszam.
- Kiedy dok³adnie to powiedzia³aœ? - Kiedy czyœci³eœ sobie gacie!
Znasz kogoœ 15 minut i ju¿ wiesz, ¿e jest sztuczny?
- Bardzo szybko rozpoznajê w ludziach takie rzeczy. - A owszem.
- Mam do tego nosa. - Sztuczna, co to w³aœciwie znaczy?
Nie chcê tego s³uchaæ. Dlaczego mnie do tego zmuszasz, Alan?
Spokojnie, Nancy...
Jest fa³szywa. Wcale nie zale¿y jej bardziej ni¿ tobie.
To prawda.
- Potwierdzi³. - Maj¹ to wszystko gdzieœ!
To by³o oczywiste od pocz¹tku, ¿e maj¹ wszystko gdzieœ.
- J¹ te¿ to gówno obchodzi. - A ciebie niby tak?
Pozwól im porozmawiaæ, kochanie. Wyt³umacz mi, Michael, tobie zale¿y na porozumieniu?
Co to znaczy? Jesteœ du¿o bardziej wiarygodny kiedy jesteœ otwarcie pod³y.
Prawda jest taka, ¿e wszyscy maj¹ to gdzieœ. Mo¿e z wyj¹tkiem Penelope.
Trzeba uznaæ jej szlachetnoœæ.
Nie potrzebujê waszego uznania! Nie potrzebujê waszego uznania!
Ale mnie naprawdê zale¿a³o. Naprawdê mi zale¿a³o.
Tak, Doodle, zale¿y nam, ale my okazujemy to w mniej histeryczny sposób,
Nie jesteœmy jak bohaterowie ruchów spo³ecznych.
Niedawno widzia³em twoj¹ kole¿ankê Jane Fondê w TV.
Zaraz potem chcia³em wyjœæ i kupiæ sobie plakat Ku Klux Klanu.
Kole¿anka Jane Fonda? Co to niby mia³o znaczyæ?
Jesteœcie po tych samych pieni¹dzach. Jesteœ tym samym typem zaanga¿owanej, walcz¹cej kobiety.
My nie lubimy takich kobiet.
Lubimy zmys³owe, namiêtne kobiety, tryskaj¹ce hormonami.
Stra¿niczki œwiata, te które chc¹ pokazaæ jakie to s¹ m¹dre,
szybko prze³¹czam.
Nawet biedny Michael, twój w³asny m¹¿ chêtnie by prze³¹czy³...
Nie odzywaj siê do mnie.
Gówno nas obchodzi jakie lubisz kobiety!
Kim jesteœ ¿eby wydawaæ ogóln¹ opiniê?
Jesteœ jednym mê¿czyzn¹, którego opinia gówno mnie obchodzi!
Ona krzyczy.
Kwatermistrz na statku niewolników.
A co z ni¹? Czy ona nie krzyczy? Nie zmusi³a ciê ¿ebyœ przywlók³ tu swoj¹ dupê i doczepi³ siê do nas?
On ma racjê!
Nasz syn przynajmniej nie jest zasmarkanym miêczakiem!
Wasz jest jebanym konfidentem!
ChodŸmy Alan, dlaczego ci¹gle jesteœmy w tym domu?
Proszê, oto co myœlê o tych g³upich tulipanach!
Twoje szkaradne kwiatki!
To tak¿e mój najgorszy dzieñ w ¿yciu.